โIn 1972 โ ik was toen 30 โ kreeg ik voor het eerst borstkanker. We hadden een jong gezin met drie kinderen van 10, 7 en bijna 2. Er zat een knobbeltje in mijn linkerborst. Dat is weggehaald en onderzocht. Het bleek kanker te zijn. Mijn borst werd geamputeerd. Verder behandeling was niet nodig, maar de schrik zat er goed in. Ik was vooral bang dat ik de kinderen niet zou zien opgroeien, maar gelukkig ging alles goed.
In de jaren negentig werd het BRCA1-gen ontdekt. Ik bleek drager van dat gen te zijn. Een paar jaar later zijn mijn eierstokken preventief verwijderd en voelde ik me helemaal veilig.
In februari 2006 kwam ik voor controle in het ziekenhuis: mijn rechterborst bleek vol kankercellen te zitten. Een spannende zomer volgde, met een operatie, chemokuren en bestralingen. Dat was een moeilijke tijd, maar er was wel een groot verschil met de eerste keer. Nu waren de kinderen volwassen, ze hebben hun eigen gezin, werk en thuis.
Weer is het een paar jaar goed gegaan, tot ik in 2013 heel veel pijn in mijn botten kreeg. Het bleken uitzaaiingen te zijn. Daarvoor word ik nu behandeld. Ik hoop dat ik daardoor nog een poosje verder kan, want ik wil toch nog een poosje blijven bij mijn man, kinderen en acht kleinkinderen.โ
Alie, 73
Lees meer over het thema โErfelijkheidโ
Vijf jaar geleden heb ik als onderdeel van de behandelingen een eenzijdige amputatie gehad. Ik ben weer heel trots op mijn decolletรฉ en kan weer een leuke bikini kopen. Niet dat ik in een speciaalzaak moet kiezen uit twee modellen die het nรฉt niet zijn.
Voor de chemotherapie begon, werd mij gevraagd of ik nog een kinderwens had. Ik had echt geen idee. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Ik was net geopereerd, ik moest een zwaar behandeltraject in. Om later nog een keus te hebben, heb ik eicellen laten invriezen. Maar ik heb ze niet nodig gehad. Echt een wonder!
Na deze zware periode ben ik op 20 augustus 2011 alsnog met mijn man Richard getrouwd. Hij is een hele lieve man die ik voor geen goud zou willen missen. Hij is er altijd voor mij geweest en nog steeds, ondanks dat er veel van ons is afgepakt.
Het bleken uitzaaiingen te zijn. Daarvoor word ik nu behandeld. Ik hoop dat ik daardoor nog een poosje verder kan, want ik wil toch nog een poosje blijven bij mijn man, kinderen en acht kleinkinderen.
Veel borstkankerpatiรซnten doen mee aan klinische studies in het belang van toekomstige patiรซnten met borstkanker. Dat is essentieel om vooruitgang te boeken in de strijd tegen borstkanker.
We hebben besloten om een erfelijkheidsonderzoek te laten doen toen mijn moeder in 2012 en mijn zusje in 2013 ook borstkanker kregen. Mijn moeder en zusje zijn net als ik drager. Mijn oudere zus wil het niet laten testen. Dat respecteren wij.
Bij vrouwen onder de 60 jaar met dit type borstkanker, blijkt bij 10-15% van deze vrouwen een BRCA1-genmutatie voor te komen. Dit is een reden om bij deze vrouwen een verwijzing naar een klinisch geneticus te adviseren.
Ik laat mijn vrouwelijkheid niet bepalen door mijn borsten. Ik mis ze niet. Terwijl ik een grote cupmaat had en altijd enorm blij ben geweest met mijn borsten. Maar ik zie mijn kinderen liever opgroeien dan dat ik in bikini loop.
Ik moest gaan nadenken over wat ik met mijn borsten wilde: preventief verwijderen of iedere zes maanden onderzoeken, met alle stress en spanning. Mijn borsten zijn twee โtikkende tijdbommenโ, zo voelde het voor mij.
Erfelijkheidsonderzoek kan duidelijkheid verschaffen over het al of niet aanwezig zijn van een erfelijke aanleg voor borstkanker. Dat onderzoek wordt verricht op de afdeling Klinische Genetica. Hiervoor is een verwijzing via de behandelende arts/oncoloog nodig.
Omdat ik 31 jaar was ten tijde van de diagnose, is er erfelijkheidsonderzoek gedaan. Ik bleek erfelijk belast met het BRCA2-gen. De genmutatie komt van mijn vaders kant. Dat betekent dat mijn eierstokken rond mijn veertigste verwijderd zullen worden en dat ik waarschijnlijk mijn rechterborst ook nog zal laten opereren. Ik weet nog niet of ik nog kinderen kan krijgen.
Natuurlijk huilen we af en toe. Toen de kanker terugkwam had ik nog alle moed, maar dat het daarna was uitgezaaid, ja, dat was een enorme klap. Dan brandt je kaarsje niet zo zeker.