Ik zou ze het liefst door elkaar schudden en roepen dat het leven zo mooi is, en het waard is om voor te vechten. En dat het dus helemaal geen nut heeft om te gaan zitten simmen (ook niet als je daar alle reden toe hebt), omdat dat het leven nóg minder leuk maakt. En dus sluit ik me er maar voor af.

Een week later bracht een leerling-oncologisch verpleegkundige het slechte nieuws met een vrolijke glimlach om haar mond; een merkwaardige contradictie tussen verbale en non-verbale communicatie. Ik interpreteerde die lach volkomen verkeerd en schoot van de ene emotie in de andere.

‘Nu ik langere tijd aan het behandelen ben en mijn dagelijks leven voor een groot deel weer hebt opgepakt, is de belangstelling van mensen minder geworden.

Ik heb aan een paar vrienden duidelijk gemaakt dat ik me genegeerd voelde, en dat ik over de kanker wilde blijven praten. Dat was geen probleem, zij hadden juist gedacht dat ik er niet meer aan zou willen denken.

Als ik de deur uitga wil ik het gevoel hebben dat ik precies weet hoe de vlag erbij hangt. Daardoor kan ik me beter voorbereiden op wat er eventueel komen gaat en wordt het allemaal meer dragelijk.