Ik heb gekozen voor een directe reconstructie met behulp van een siliconenprothese. Ik wilde niet “plat” wakker worden.

Toen hij zich even omdraaide om zijn zoon aan de rand van het zwembad iets toe te roepen, controleerde ik of mijn borst nog op zijn plek zat. Die beweging leidde ertoe dat mijn prothese onverwacht omhoog floepte.

Nadat ik te horen kreeg dat het een tumor was, werd ik binnen een week ingepland voor de amputatie. Hier koos ik zelf voor. “Niets borstsparend, haal het allemaal maar weg,” had ik heel hard geroepen naar de artsen. Voor mij was op dat moment het belangrijkste om te overleven.

De verkoopster vond echt absoluut van niet en drong een klein beetje aan op koop. Uiteindelijk besloot ik maar te vertellen dat ik twijfelde omdat ik over een paar weken een borstamputatie moest ondergaan en niet zeker wist of de hemdjes daarna nog steeds mooi zouden staan.

Ik ben blij met mijn lijf. Eén borst minder maakt mij niet minder vrouw. Ik heb wel last van een dikkere arm, hiervoor loop ik bij de fysiotherapeut.

Ik kleedde me in het donker uit, wilde me niet laten zien, ging eerder naar bed en deed dan alsof ik sliep. Ook voor mijn partner was het moeilijk. Hij was lief, erg voorzichtig, bang om mij pijn te doen.

Mijn kinderen kwamen niet meer bij natuurlijk, en hebben de hele ochtend in het zwembad geroepen dat ze mijn borst nog een keer een scheet wilde laten maken. Inmiddels ben ik een jaar verder, en mijn kinderen vragen nog steeds regelmatig wanneer ik die scheetborst weer eens in doe.