Kinderen maken sterk maar, ook ontzettend kwetsbaar

‘Terwijl ik in het zonnetje op de fiets rijd, bedenk ik dat ik nog een telefoontje kan verwachten. Niet dat ik me ergens druk om maak. Ik ben nog jong en mij kan vast niks gebeuren. Er bleek maar één telefoontje nodig om mijn hele leven op zijn kop te zetten. Toen ik 27 was werd bij mij borstkanker geconstateerd, met een kleine uitzaaiing in mijn lymfeklier.

Op dat moment ging er van alles door me heen. In gedachten heb ik mijzelf al diverse keren begraven. Mijn grootste zorgen gingen uit naar mijn zoontje Thijs. Hij heeft zijn moeder hard nodig. Ik zou alles doen om hem te zien opgroeien, om er voor hem te kunnen zijn. Kinderen maken sterk, maar ook ontzettend kwetsbaar. Gelukkig zijn ze flexibel. Toen hij mijn kale hoofd zag en over mijn stekeltjes wreef, zei hij: “Mama moet nieuwe haartjes kopen”.

Nu, twee borstamputaties en zes chemo’s verder, gaat het heel goed met mij. Ik heb uit deze periode geleerd dat het ontzettend belangrijk is om een groot netwerk te hebben. Ik hoefde nooit alleen naar het ziekenhuis en familieleden en kennissen hielpen me thuis. Ik ben hen daar zeer dankbaar voor. Mijn advies: durf hulp te vragen en accepteer aangeboden hulp.

Omdat ik ervaren heb dat het leven niet vanzelfsprekend is, kijk ik er nu anders tegenaan en geniet ik van de kleine dingen in het leven. Ik merk dat nu, ruim een jaar later, de verwerking pas echt op gang komt. Na de uitslag was het vooral een kwestie van overleven. Pas nu alles weer rustig wordt en ik steeds meer mijn leven terugkrijg, heb ik kans om over dingen na te denken. Mijn passie is fotograferen, en ik merk dat ik fotografie kan inzetten om alles te verwerken. Ik wil vrouwen met borstkanker graag zo fotograferen dat je kan zien wat een impact de diagnose heeft. Maar ik wil ook laten zien hoe sterk wij vrouwen zijn, want dat zijn we!’

Mattis, 28

---

Lees meer over het thema ‘Jonge Vrouwen’